Een kijkje in woonlocatie De Volgerlanden

Eén van de kernopgaven van Trivire is het huisvesten van de bijzondere doelgroepen. Maar wie zijn die bijzondere doelgroepen nu eigenlijk? Met wie werkt Trivire samen om deze doelgroepen te huisvesten? En wat doen Trivire en haar samenwerkingspartners nu precies voor deze bewoners? Dit jaar geven we u een inkijkje in zes locaties waar de bijzondere doelgroepen wonen. Trivire heeft deze zes woonlocaties gebouwd, maar binnen de muren van deze locaties zijn het steeds andere organisaties die samen met de bijzondere doelgroep het wonen vormgeven.

Deze keer zijn we op bezoek bij Beschermd Wonen De Volgerlanden, een locatie van Yulius in Hendrik Ido Ambacht. We spreken met teammanager Wijkgerichte Zorg Ernst Schotting over wat wonen op deze locatie inhoudt en stelden hem een aantal vragen.

Kunt u vertellen waar we nu zijn?

We zijn op dit moment in een begeleide woonvorm van Yulius. Naast 61 cliënten die hier wonen omdat zij dagelijks begeleiding nodig hebben vanwege psychische problemen, dient deze locatie ook als uitvalsbasis voor een ambulant behandelteam en ambulante begeleidingsteams. Deze ambulante teams bestaan uit medewerkers van Yulius die mensen die in Alblasserdam, Dordrecht, Zwijndrecht of Hendrik Ido Ambacht wonen in hun eigen huis begeleiden, behandelen en de zorg bieden die ze nodig hebben. Tot slot is er in dit pand ook plek voor medewerkers van Yulius die behoren tot de stafdiensten van Yulius en is er een restaurant gehuisvest. Het is dus een multifunctioneel pand.

En waarom is gekozen voor deze locatie?

Het is niet makkelijk om een plek te vinden in de regio Zuid-Holland-Zuid, het werkgebied van Yulius, die ruimte biedt aan een woonlocatie van deze omvang. De Volgerlanden was destijds juist een plek waar nog heel veel ruimte beschikbaar was en dus was de keuze snel gemaakt. Samen met Trivire is het pand zoals het nu is, vormgegeven en gerealiseerd. Het idee was ook dat dit pand zich midden in de samenleving bevindt en onze bewoners zo onderdeel uitmaken van de maatschappij. Helaas brak toen de crisis uit en werd de bouw van de woonwijken uitgesteld. We hebben dus heel lang redelijk alleen en geïsoleerd gewoond. Maar dat gaat nu veranderen. We zien dat er om ons heen steeds meer nieuw wordt gebouwd en we worden nu dus steeds meer onderdeel van de wijk.

Wat is uw motivatie om hier te werken?

Op enig moment is binnen Yulius het plan ontstaan voor deze woonvorm op deze locatie en werd er gezocht naar iemand die hier wel (mede)verantwoordelijk voor wilde worden: voor de realisatie van het pand en voor de verdere doorontwikkeling van de invulling. Ik heb hier toen enthousiast op gesolliciteerd en ben aangenomen. 

Ik werk overigens als sinds 1989 bij Yulius en heb 12 verschillende functies gehad binnen de organisatie. Toen ik destijds bij Yulius begon, was het een kleine, jonge organisatie die nog volop in ontwikkeling was. De organisatie was vernieuwend en had een andere kijk op de psychiatrische zorg. Dat sprak me enorm aan en daar wilde ik graag onderdeel van uitmaken. Nu bestaat Yulius uit 40 locaties en werken er 1600 mensen. En dat is anders, maar ook leuk. Het brengt een andere dynamiek met zich mee.

Kunt u ons nog iets meer vertellen over de vaste bewoners?

Er wonen hier 61 mensen in de leeftijd 18+ die kampen met psychiatrische problemen, waardoor zij op dit moment niet in staat zijn om zelfstandig te wonen. Deze problemen lopen zeer uiteen. Zo zijn er bijvoorbeeld mensen met psychotische stoornissen of persoonlijkheidsproblemen, maar het kan ook andere ziektebeelden omvatten. Vanuit de gemeente hebben deze mensen een beschikking voor zorg gekregen en zijn ze bij ons terecht gekomen voor een stukje begeleiding en behandeling in hun dagelijkse bestaan. Bij Yulius geloven we dat iedereen een plekje verdient waar hij of zijn zich thuis en veilig voelt en dat hopen wij hen hier te bieden.

We vinden het overigens ook heel belangrijk dat de mensen die hier wonen zich ontwikkelen en het liefst ook weer doorstromen naar een eigen huis waar ze zelfstandig kunnen wonen. Al dan niet met begeleiding aan huis. Door hier dagelijks mee bezig te zijn, zien we dat dit regelmatig gebeurt. Er woont hier dan ook bijna niemand meer van het eerste uur. Dit is ook iets wat vanuit de gemeente wordt gestuurd. Met de komst van de Wet Maatschappelijke Ondersteuning (WMO) beslissen de gemeenten mee over wie, in welke mate en op welke manier zorg krijgt. Dit wordt vastgelegd in een zogeheten persoonlijk ondersteuningsplan. Dit is een plan waarin op maat beschreven staat welke zorg iemand nodig heeft om te herstellen. Voor de gemeenten en Yulius geldt “hulp waar nodig en zelfstandig waar mogelijk”. Samen met de cliënten, gemeente en Yulius wordt uiteindelijk bepaald of iemand weer zelfstandig kan functioneren. Ik vind dat een goede ontwikkeling, want dit stimuleert ons nog meer om onze cliënten zo goed mogelijk te begeleiden en behandelen, zodat zij weer klaar zijn om op eigen benen te staan.

Hoe vinden bewoners het zelf om hier te wonen?

Het gros van de mensen woont hier plezierig. Het is een ruim, schoon en licht pand is en dat vinden ze fijn. Ook het feit dat ze een plekje voor zichzelf hebben is iets wat ze erg waarderen. Veel van de cliënten komen uit een woonvorm waar ze veel meer met andere mensen moesten delen. Denk aan gezamenlijke huiskamers of samen eten. Hier kan iedereen zich terugtrekken in zijn eigen woning en bepalen cliënten zelf of en wanneer ze gezelschap opzoeken. Maar het gebeurt ook dat sommige cliënten hun draai hier daardoor juist niet kunnen vinden. Die al die ruimte en vrijheid helemaal niet aankunnen. Deze cliënten zijn juist weer beter af in een ander type woonvorm en gaan hier dus weer weg.

Over het algemeen zien we dat de ruimte en vrijheid die mensen hier hebben een positief effect heeft op hun herstel. Doordat ze toch zelfstandiger wonen dan binnen andere woonvormen, worden ze ook meer gestimuleerd in hun ontwikkeling. Ze zijn meer bezig met wat ze wel kunnen en minder met wat ze niet (meer) kunnen. Hier wonen is gericht op hun ‘gezonde’ kant. De herstelgerichte benadering staat centraal.

Hoe besteden de bewoners hun dag?

Dat is heel wisselend. Er zijn cliënten die (deels) werken of naar een vorm van dagbesteding gaan. Maar er zijn ook cliënten die een groot sociaal netwerk hebben, waar ze overdag naartoe gaan. En er zijn cliënten die wel hier op locatie blijven. Die hebben dan ook meer begeleiding vanuit ons nodig en kunnen terecht bij alles wat wij zelf aanbieden aan dag invulling. Zo bestaat ons aanbod uit onder andere een sportzaal, creatieve activiteiten, een moestuin, ondersteuning in ons restaurant en uiteraard uit activiteiten die meer gericht zijn op de psychische problemen van de cliënten zoals bijvoorbeeld praatgroepen over een bepaald thema. Genoeg te doen dus.

Waarom is het belangrijk dat deze woonlocatie er is?

Langer thuis wonen met een zorgvraag is de trend. Maar er zal ook altijd een groep mensen in onze samenleving zijn die 24/7 ondersteuning nodig hebben in hun dagelijkse bestaan. Daarom is het zo belangrijk dat dit soort woonlocaties bestaan. Wat we in de afgelopen 5 jaar zien is dat er steeds meer ambulante ondersteuning mogelijk is en mensen inderdaad langer thuis kunnen blijven wonen. Maar daarnaast is er een groep mensen die met deze vorm van zorg niet voldoende geholpen zijn. Dat zijn de mensen die in locaties als deze wonen en dat zijn daarmee vaak de mensen met de complexere problemen en zwaardere zorgvraag. Dit vraagt binnen Yulius dat we een breed palet aan zorg kunnen bieden en onze medewerkers hiervoor uitgerust zijn. 

Hoe is de verbinding met de buurt?

Zoals ik eerder al zei hebben we vrij lang niet veel met de buurt te maken gehad, omdat we redelijk geïsoleerd woonden. In die tijd zorgden we er wel voor dat we er waren op het moment dat er vragen waren uit de buurt of mensen overlast ervaarden. Iets wat ik nog steeds heel belangrijk vind: problemen die gemeld worden moet je serieus nemen en oplossen. Dan ben je volgens mij een goede buur.

Inmiddels zien we dat de buurt letterlijk steeds dichterbij komt en we dus wel meer met elkaar te maken krijgen. Om die reden ben ik ook van plan om persoonlijk bij onze nieuwe buren langs te gaan om kennis te maken. En gaan we iets organiseren waarbij we onze nieuwe buren uitnodigen om een kijkje bij ons te komen nemen. Zonder al teveel poespas, maar gewoon een gezellige kennismaking.

Tot slot: hoe ervaart u de samenwerking met Trivire?

Dat verschilt eigenlijk per onderwerp. Als het gaat om onderhoud dan denk ik wel eens: goh, kan dat niet anders? Nu wordt er al snel gezegd dat we iets zelf maar moeten oplossen en dat is jammer. Misschien zit hier ook wel een stukje managen van de verwachtingen: vertel mij als huurder waar Trivire wel en niet van is, dan snap ik het beter.

Op het gebied van wijkbeheer en leefbaarheid heb ik twee keer per jaar contact en dat is heel plezierig. Tijdens deze momenten praten we over wat Yulius en Trivire voor elkaar kunnen betekenen en van elkaar nodig hebben. Ik voel me dan altijd goed gehoord door jullie. En dat is fijn samenwerken!