Een kijkje in woonzorglocatie Crabbehoff

Eén van de kernopgaven van Trivire is het huisvesten van de bijzondere doelgroepen. Maar wie zijn die bijzondere doelgroepen nu eigenlijk? Met wie werkt Trivire samen om deze doelgroepen te huisvesten? En wat doen Trivire en haar samenwerkingspartners nu precies voor deze bewoners? In 2019 hebben we u een inkijkje gegeven in verschillende locaties waar de bijzondere doelgroepen wonen. Trivire heeft deze woonlocaties gebouwd, maar binnen de muren van deze locaties zijn het steeds andere organisaties die samen met de bijzondere doelgroep het wonen vormgeven. Vanwege de vele positieve reacties hebben we besloten om ook in 2020 weer een serie portretten te maken.

Deze keer zijn we op bezoek geweest bij woonlocatie Crabbehoff van Protestantse Zorggroep Crabbehoff te Dordrecht. Een plek waar ouderen met een zorgvraag hun thuis hebben. We spraken nog in december van het vorige jaar persoonlijk met Bea Notenboom, directeur Zorg en Behandeling, over wat wonen en werken op deze plek inhoudt. We stelden haar een aantal vragen.

Kunt u mij vertellen wie u bent en voor welke organisatie u werkt?

We zijn hier bij de in 1960 opgerichte Protestantse Zorggroep Crabbehoff en meer specifiek op onze woonzorglocatie Crabbehoff in Dordrecht. Dit is een plek waar ouderen die niet langer zelfstandig kunnen wonen en een specifieke zorgvraag hebben hun thuis vinden. Maar dat is niet alles. Wij bieden namelijk ook zorg en woonruimte aan mensen met niet aangeboren hersenletsel. Het gaat op dit moment om 32 bewoners in de leeftijd van 16 tot 55 jaar. Zij hebben in hun leven iets meegemaakt, waardoor zij hersenbeschadiging hebben opgelopen en erg plotseling veranderd zijn. Zowel fysiek als geestelijk. Wij kunnen hen hier de begeleiding en woonomgeving bieden die zij nodig hebben en die een positieve bijdrage levert aan hun herstel. En dan hebben we nog een groep ouderen die bij ons komen revalideren na bijvoorbeeld een operatie. Ook zij kunnen hier terecht voor de benodigde behandeling en verblijven  bij ons zolang als nodig. Het gaat hier vaak wel om tijdelijke huisvesting, want zodra zij weer hersteld zijn gaan ze terug naar hun eigen huis. In totaal hebben we op deze locatie op dit moment ongeveer 200 vaste bewoners en daar komen dan nog 40 mensen bij die bij ons revalideren.

Ikzelf ben Bea Notenboom en ik ben directeur Zorg en Behandeling. Ik werk al sinds 1980 in de langdurige zorg en ben ooit beginnen als ergotherapeut. Vanuit die achtergrond heb ik altijd gekeken naar de ouderenzorg met de bril op van zelfstandigheid en zelfredzaamheid. Hiermee bedoel ik dat ik het belangrijk vind om te kijken wat mensen nog wel zelf kunnen, in plaats van de nadruk te leggen op wat zij niet meer kunnen. Na in drie andere zorgorganisaties gewerkt te hebben in Rotterdam, heb ik inmiddels alweer 25 jaar geleden mijn plek gevonden bij deze organisatie. Ik heb hier verschillende functies gehad en sinds drie jaar ben ik dus directeur Zorg en Behandeling en ben ik verantwoordelijk voor alles wat daarbij komt kijken. Maar dat doe ik natuurlijk niet alleen. Samen met zes managers, die ieder hun eigen specialisatie op het gebied van zorg en behandeling aansturen, geef ik vorm aan dit primaire proces. Daarnaast maak ik deel uit van het directieteam onder leiding van onze bestuurder Johan Groen. Ik werk met erg veel plezier in deze organisatie en dat komt vooral door de ruimte die je krijgt om zelf vorm te geven aan je werk. Dat is soms ook best spannend, maar met elkaar lukt het ons toch iedere dag weer om het beste te doen voor onze bewoners. Daarnaast vind ik de diversiteit aan doelgroepen, en dus de vraagstukken die zij met zich meebrengen, erg leuk en uitdagend. Iets wat ik ook veel terug hoor van onze medewerkers. Geen dag is bij ons hetzelfde.

Waarom is het nodig dat deze locatie/organisatie er is?

We zien dat de ouderenzorg te maken heeft met grote veranderingen. Jaren geleden konden mensen veel eerder en makkelijker terecht in een verzorgingstehuis en verplegingstehuis dan nu. De drempel om nu bij ons binnen te komen ligt erg hoog. Zolang je nog kunt alarmeren, wordt dat gezien als nog voldoende zelfstandigheid en zelfredzaamheid. Wat ik hiervan vind? Ik vind het dubbel. Aan de ene kant moet de ouderenzorg betaalbaar blijven, dus we moeten mensen niet te snel in een tehuis opnemen. Daar komt bij dat mensen vaak zelf ook het liefste zo lang mogelijk in hun eigen huis en omgeving willen blijven wonen. Ze zijn daar het gelukkigst. En dat is natuurlijk erg belangrijk. En tot slot vind ik het belangrijk dat we ook blijven kijken naar wat mensen nog wel kunnen. Wanneer we uitgaan van wat mensen niet meer kunnen en hen hier zorg op aanbieden, gebeurt het ook dat ze gaan wennen aan die zorg en zichzelf niet langer uitdagen. Dat is zonde.

Maar de andere kant is ook dat er onwenselijke situaties zijn. Mensen die vereenzamen in hun huis en die niet de zorg krijgen die ze nodig hebben, simpelweg omdat ze geen hulp vragen. Het is in mijn ogen dan ook heel belangrijk dat de samenwerking met huisartsen en andere zorgpartijen goed is. Met elkaar kunnen we inschatten wat een oudere nodig heeft aan zorg en helpen om dit voor die persoon te organiseren. Of dat nu thuiszorg, opname in het ziekenhuis of verhuizen naar een woonzorglocatie zoals het onze is: het is belangrijk dat we samenwerken en het beste doen voor de oudere.  En dat vraagt weer dat we weten waar die ouderen wonen in de wijk en wat hun situatie is.

Waarom is het dus belangrijk dat wij er zijn? Omdat er steeds meer kwetsbare ouderen zijn die ons en onze diensten nodig hebben. Zouden wij er niet zijn, dan hebben zij minder kwaliteit van leven. Ik denk dan ook echt dat wij van betekenis kunnen en mogen zijn voor deze ouderen. En laten we ook niet vergeten dat we een grote werkgever zijn. Op dit moment werken er 840 mensen in onze organisatie die allemaal hun hart hebben liggen in de zorg. Mensen die van mensenwerk houden en hier bij ons dagelijks invulling aan kunnen geven.

Hoe vinden de mensen het om hier te wonen? Wat is het effect?

Dat is heel verschillend. Het is natuurlijk heel ingrijpend voor mensen als zij niet meer in hun eigen thuis kunnen wonen. Er is in het begin dan ook veel verdriet bij mensen en ze moeten erg wennen aan hun nieuwe woonomgeving. Maar naar verloop van tijd vinden zij hun plekje weer en zien we dat mensen op een nieuwe manier invulling geven aan hun leven. En daar proberen onze medewerkers hen natuurlijk zo goed mogelijk bij te helpen.

Ook zien we dat er hier veel is veranderd door de jaren heen. Vroeger was het ’s avonds stil in onze locatie. Iedereen zat op zijn eigen kamer en alles was voor iedereen hetzelfde geregeld. Denk hierbij bijvoorbeeld aan eten: je moest eten wat er geserveerd werd. Nu is er veel meer leven in de brouwerij, dankzij onder andere onze huiskamers. Hier komen bewoners van een afdeling samen om een spelletje te doen, met elkaar te praten of televisie te kijken. En er kan gezamenlijk gekookt en gegeten worden naar eigen smaak.  In deze huiskamers zijn vaak gastvrouwen aanwezig die onze bewoners hierbij ondersteunen.

Hoe is de relatie/verbinding met de buurt?

Crabbehof is een wijk waar veel diversiteit is aan bewoners en we vinden het erg leuk om daar deel van uit te maken. Maar de verbinding kan wat mij betreft nog wel beter. Het is voor ons namelijk erg belangrijk om te weten wie er achter al die voordeuren wonen, en dan met name waar zich de eenzame en kwetsbare ouderen bevinden. En te weten wat zij nodig hebben om hun leven weer wat mooier te maken. Daarom hebben we enkele jaren geleden samen met Aafje en MEE de handen ineen geslagen in het project Wij Crabbehof. Het doel van Wij Crabbehof is om samen met begeleiders en vrijwilligers de oudere bewoners in de wijk Crabbehof te ondersteunen om gezond te kunnen leven. Door hen bijvoorbeeld te helpen met het maken van nieuwe sociale contacten, het maken van een wandeling of boodschappen doen. We proberen zoveel mogelijk aan te sluiten bij wat de bewoners zelf belangrijk vinden.

Daarnaast zou ik het erg leuk vinden als de buurtbewoners wat vaker bij ons binnen zouden komen. Bijvoorbeeld om een hapje te komen eten in ons restaurant. En nog mooier: als vrijwilliger voor onze bewoners. We zitten momenteel midden in een grote verbouwing van onze tuin en hoe leuk zou het zijn als wijkbewoners straks samen met onze bewoners plantjes in de tuin gaan zetten. En in de zomer lekker bij ons op het terras komen zitten om samen met onze bewoners een praatje te maken of een spelletje te doen. Dat zou ik echt geweldig vinden en ik hoop dan ook dat dit in de toekomst nog meer mag gebeuren. Iedereen is welkom bij ons.

Trivire heeft als belangrijke kernopgave “het huisvesten van bijzondere doelgroepen”. Hoe heeft u de samenwerking met Trivire ervaren?

De samenwerking met Trivire wordt steeds intensiever. Er ligt immers een gigantische opgave als het gaat om het huisvesten van kwetsbare ouderen en daarin hebben we elkaars expertise enorm hard nodig. We kijken daarom nu al samen met jullie naar de mogelijkheden van nieuwbouw en we hebben natuurlijk contact over de woningen die jullie in het verleden voor ons gebouwd hebben.

Daarnaast zijn jullie ook een belangrijke partner als het gaat om het hebben van ogen en oren in de wijk. Samen weten we beter waar de kwetsbare ouderen zich bevinden en wat zij nodig hebben. Ik kan dus niet vaak genoeg benadrukken dat onze samenwerking ontzettend belangrijk is en ik hoop dan ook dat we elkaar in de toekomst blijven vinden.

Tot slot: wilt u nog iets vragen of zeggen tegen de lezers?

Ik heb tot slot nog een kleine primeur, want in 2020 krijgt onze organisatie een nieuwe naam en website. Ik mag deze helaas nog niet bekend maken, maar ik zou zeggen let vooral op de media en onze facebookpagina. We kondigen het daar groots aan.